Η σύγχρονη αξία των παραμυθιών

Δεν μπορείς να καταλάβεις τίποτα για την τέχνη, ιδιαίτερα τη μοντέρνα τέχνη, αν δεν καταλαβαίνεις ότι η φαντασία είναι μια αξία από μόνη της - Μίλαν Κούντερα, Τσέχος Συγγραφέας

Η σύγχρονη αξία των παραμυθιών

Το υλικό από το οποίο φτιάχνονται τα παραμύθια είναι η φαντασία.

Τα παραμύθια αποτελούν ένα μέσο επικοινωνίας μεταξύ του ενήλικα (είτε είναι αυτός γονιός, είτε εκπαιδευτικός) και του παιδιού. Αποτελούν έναν τρόπο προσέγγισης των προβλημάτων των παιδιών, καθώς τα παιδιά ταυτίζονται με τους ήρωες και βρίσκουν λύσεις πολλές μέσα από τα παραμύθια. Και για το λόγο αυτό είναι πολύ σημαντική η σωστή επιλογή των παραμυθιών από γονείς και εκπαιδευτικούς. Η ευθύνη κατά την αγορά ενός παραμυθιού είναι εξαιρετικά μεγάλη, καθώς το παραμύθι επηρεάζει άμεσα τη σκέψη και την ψυχολογία του παιδιού.

Ένα καλό παραμύθι ενισχύει την φαντασία του παιδιού, αποτελεί έμπνευση για αυτό και βάση δημιουργικότητας με ποικίλους τρόπους.

Στο σχολείο, υπερισχύει της φαντασίας, ένα σύστημα παραδοσιακών εκπαιδευτικών μεθόδων , οι οποίες είχαν ανέκαθεν την τάση να υποβιβάζουν την φαντασία του παιδιού και να μην μπορούν να αξιοποιήσουν τα παραμύθια για διδακτικούς σκοπούς.

Η φαντασία, παρόλα αυτά, αποτελεί ΑΝΑΓΚΗ για το παιδί. Παρακάτω αναφέρονται οι τρεις βασικότεροι λόγοι:

Καταρχήν, υπάρχουν τα "δεξιόστροφα" παιδιά, αυτά στα οποία το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου υπερισχύει. Τα παιδιά αυτά αντιλαμβάνονται τα πράγματα διαισθητικά, χρειάζονται επαναλήψεις, είναι ονειροπόλα και συναισθηματικά. Αυτά τα παιδιά που συχνά αντιμετωπίζονται από τους δασκάλους ως κουτά μπορούν να αντιμετωπίσουν τις μαθησιακές τους δυσκολίες μέσα από την ανάγνωση παραμυθιών. Με τον τρόπο αυτό αντιλαμβάνονται θέματα που δεν μπορούν εύκολα να αντιληφθούν μέσα από το καθιερωμένο μάθημα.

Επιπλέον, με τα παραμύθια, ενισχύεται η δημιουργική σκέψη των παιδιών. Το σχολείο αποσκοπεί στη συσσώρευση ενός μεγάλου όγκου γνώσεων και πληροφοριών. Στείρα γνώση, απομνημόνευση, άκριτη σκέψη στηρίζονται εις βάρος της κριτικής σκέψης, της δημιουργικότητας, της πρωτοτυπίας και της φαντασίας. Έτσι, κατατροπώνονται μέσα από την εκπαίδευση όλα τα δημιουργικά παιδιά.

Τέλος, η ψυχολογική σημασία της χρήσης των παραμυθιών μέσα την εκπαίδευση. Πολλά δείγματα δυσλειτουργικότητας παιδιών συναντώνται καθημερινά. Επιθετικότητα, υπερκινητικότητα, τικ, φάγωμα νυχιών, ενούρηση, κ.λπ. Οι γονείς συνήθως προσπαθούν να καταπολεμήσουν το σύμπτωμα του παιδιού χωρίς να αναζητούν την ουσιαστική αιτία. Κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει με πολύ αποτελεσματικό τρόπο μέσα από τους συμβολισμούς των παραμυθιών, αλλά και μέσα από δημιουργικές δραστηριότητες που στηρίζονται στην φαντασία. Το παιδί ταυτίζεται με κάτι που το εκφράζει και αποτέλεσμα είναι ο αυτοέλεγχος και η αντιμετώπιση του προβλήματος από το ίδιο το παιδί.

Για αυτό ας τονίσουμε ακόμη μία φορά τη σημασία των παραμυθιών και ας τα εντάξουμε αποφασιστικά στη ζωή των παιδιών μας.